ستاره های شب مهتابی آسمان دلم نور چشمک نداشت تنهایی توانایی مرا همدردی با تازیانه های کوچه ی بی کسی و دل سپردن برغم پیوسته ی روزگارم بود.

خدایا چرا فصل پرواز پرستو های آشیانه ی من زود فرا می رسد؟

چرا از مرداب ندامت نیلوفر ها همچنان دست یاری می دهند؟

برای آرزو های شکسته شده ی قلبم چه همایی را تندیس کنم؟

ترانه های دلم به تنهایی صدایی نداشت ، سال های عشقم به پایان رسیده. نا خواسته سرود وداع را با چشمانم با تمام احساسم و با ترنم باران اشک هایم برایت صدا کردم ، چون عاشقانه خواستم اما عادلانه نشنیدم ، عاشقانه نظاره کردم اما صادقانه ندیدم.

اکنون ندانستم با چه آیین مقدسی ابهام را در شکنم و بگوییم ، آه پشیمانی...

بیا و مرا با آهی در پشت قلب خود مگذار...