برای قدم زدن میان اندیشه های سبز وسیاهمان..

من وتو همانند ستاره ایم،

 گاهی ارزو می کنیم جای ماه باشیم تا با نور وبزرگی خود،

دل همگان را تسخیر کنیم..اما تا ماه ناپدید می شود،تازه می فهمیم،

 جاودانگی به زیبایی و بزرگی نیست،..

 جاودانگی به پرواز روحمان است، هرکه بیشتر اوج بگیرد،

 ماندنی تراست .. زندگی،این راه بی بازگشت،

 ارزش دل شکستن ندارد، کمی اندیشه کنیم..

 ماندگاری به  نفس من وتوست .کاش زودتر بفهمیم..

 اگر پاک باشیم بدون شک جاودانه ایم..اگر تقصیرکار..نمی دانم..

اما بی تردید هنوز برای بازگشت فرصت هست..

***

توروخدا نظر بده