هفته ي بعد يكي نامه به داماد رسيد                   تا كه خواندش چو يكي بيد به جايش لرزيد
"پسر خوب!همه عيب خودت را گفتي                   خوبي همسر آينده ي خود نشنفتي
الكي با تو بگفتند كه ديپلم دارم                           من ز 6 سالگي از كيف و قلم بيزارم
مادرم گرچه خريده است جهازي بسيار                 رفته تك تك به گرو نزد دكان سمسار
گر چه ديدي تو در آن عكس كه مويم"فر"بود            كار من نيست كه عكاس بسي ماهر بود
كي به سر داشته ام موي چنين فر داري               ريخت موهاي سرم در اثر بيماري
علت"عينك دودي"م كه خورشيد نبود                    بلكه چشمان چپم را ز تو پنهان بنمود
اين چنين است زن رسمي تو اي شوهر                مي شوم راهي آنجا دو سه ساعت ديگر..."
  

ستاره های شب مهتابی آسمان دلم نور چشمک نداشت تنهایی توانایی مرا همدردی با تازیانه های کوچه ی بی کسی و دل سپردن برغم پیوسته ی روزگارم بود.

خدایا چرا فصل پرواز پرستو های آشیانه ی من زود فرا می رسد؟

چرا از مرداب ندامت نیلوفر ها همچنان دست یاری می دهند؟

برای آرزو های شکسته شده ی قلبم چه همایی را تندیس کنم؟

ترانه های دلم به تنهایی صدایی نداشت ، سال های عشقم به پایان رسیده. نا خواسته سرود وداع را با چشمانم با تمام احساسم و با ترنم باران اشک هایم برایت صدا کردم ، چون عاشقانه خواستم اما عادلانه نشنیدم ، عاشقانه نظاره کردم اما صادقانه ندیدم.

اکنون ندانستم با چه آیین مقدسی ابهام را در شکنم و بگوییم ، آه پشیمانی...

بیا و مرا با آهی در پشت قلب خود مگذار...

 تو یه دنیای تاریک.. آدمای زیادی دور و برمون بودن..

تو محکم تر دستمو نگه داشتی..آدمکای قشنگ، برام دست،

 تکون می دادن، صدام می کردن..من دستمو می کشیدم،

 ولی تو بازم دستمو ول نمی کردی.. تا اینکه رومو بر گردوندم،

 دستمو کشیدم، به حرفت گوش نکردمو ازت جدا شدم...

 میون غلغله جمعیت، سر گردون، گم شده بودم.تو صدام

می کردی، به دیگران می گفتی: نذارن برم، اما اونا به یه صدا کردن

 هم راضی نمی شدن ..من نمیشنیدم یا شایدخودمو به نشنیدن

 می زدم..به سمت آدمکای قشگی رفتم که واسه دیدنشون ازت

 جدا شده بودم..هیچی نبودن، جز یه خیال قشنگ که وا قعیتشون

 یه کابوس بیشتر نبود! گم شده بودم..تو دنبالم می گشتی،

 ولی من خیلی ازت دور شده بودم..من فریاد می زدم ،گریه

 می کردم از آدما می خواستم تو رو نشونم بدن، اما اونا هم

 از تو خبری نداشتن، اونا نمی شناختنت..بغض گلومو گرفته بود،

 داشت خفم می کرد..تو دلم صدات کردم، آره از ته دلم...

تو اومدیو پیدام کردی، آره خود خودت پیدام کردی ..

اومدیو دستمو گرفتی، راهو نشونم دادی ..من دستتو محکم

 گرفتم ..بودن با تو آرومم کرد.. یه حس قشنگ که هیچ کدوم

 از اون آدما نداشتن .خدایا، دستمو محکم نگه دار!

 قول می دم دیگه اشتباه نکنم ..خدای خوب من،تنهام نذار!

 آخه ایندفعه اگه گم بشم،هیچکس نمی دونه،

 پیدات می کنم یا نه..!؟