خدايا بشكن اين آيينه ها را _ كه من از ديدن آيينه سيرم           
مرا روي خوشي از زندگي نيست _ ولي از زنده ماندن ناگزيرم
از آن روزي كه دانستم سخن چيست _ همه گفتند اين دختر چه زشت است
كدامين مرد او را مي پسندد _ دريغا دختري بي سرنوشت است
چو در ايينه بينم روي خود را _ در ايد از برم غم با سپاهي
مرا روز سياهي دادي اما _ نبخشيدي به من چشم سياهي
به هر جا پا نهم از شومي بخت _ نگاه دلنوازي سوي من نيست
از اين دلها كه بخشيدي به مردم _ يكي در حلقه ي گيسوي من نيست
مرا دل هست اما دلبري نيست _ تنم دادي ولي جانم ندادي
به من حال پريشان دادي اما _ سر زلف پريشانم ندادي
به هر جا ماهرويان رخ نمودند _ نبردم توشه اي جز شرمساري
خزيدم گوشه اي سر در گريبان _ به درگاه تو ناليدم به زاري
چو رخ پوشم ز بزم خوبرويان _ همه گويند او مردم گريز است
 نميدانند زين درد گرانبار _ فضاي سينه ي من ناله خيز است
به هر جا همگنانم حلقه بستند _ نگينش دختري ناز آفرين بود
ز شرم روي نازيبا در ان جمع _ سر من لحظه ها بر آستين بود
چو مادر بيندم در خلوت غم _ ز راه مهرباني مي نوازد
ولي چشم غم الودش گواه است _ كه در اندوه دختر مي گدازد
ببام آفرينش جغد كورم - كه در ويرانه هم نا اشنايم
نه آهنگي مرا تا نغمه خوانم _ نه روشن ديده اي تا پر گشايم
خديا بكشن اين ايينه ها را _ كه من از ديدن آيينه سيرم
مرا روي خوشي از زندگي نيست _ ولي از زنده ماندن ناگزيرم
خداوندا خطا گفتم ببخشاي _ تو بر من سينه اي بي كينه دادي
مرا همراه رويي نا خوشايند _ دلي روشن تر از آيينه دادي
مرا صورت پرستان خوار دانند _ ولي سيرت پرستان مي ستايند
به بزم پاكجانان چون نهم پاي _ در دل را به رويم مي گشايند
ميان سيرت و صورت خدايا _ دل زيبا به از رخسار زيباست
به پاس سيرت زيبا كريما _ دلم بر زشتي صورت شكيباست

شعری که زندگیست

تو خلوتت مشتت رو وا کن! قشنگ نگاش کن.

 happy valentine